VERZOENING

Buiten kletterde de regen op het dak van de caravan; binnen klonken aangename gitaarklanken. De gitaarspeler was de bijna zesenveertigjarige Danny Harberts; de muziek was een vrijwel vlekkeloze versie van 'Scarborough Fair'. Hij speelde het voor zichzelf, want zijn vrouw Carry sliep nog. Dat zou vermoedelijk niet zo lang meer duren en in afwachting van haar komst had hij voor het ontbijt alvast de keukentafel gedekt.
Dit was de tweede woensdag van hun vakantie. Ze zaten al tien dagen in deze caravan in het Noordhollandse Burgerbrug. Sinds 1999 brachten ze elke jaar hun vakantie in de caravan door en omdat het nu 2001 was, was dit dus al hun derde caravanvakantie. Het was Carry, die de drijvende kracht was achter die caravanvakanties. Zelf had hij dit jaar wel weer eens voor een paar weekjes naar Scandinavië willen gaan, maar dat voorstel was door Carry met een veto getorpedeerd.
De caravan was een oud bakbeest uit 1972, dat overigens wel van stromend water, elektriciteit, gas en een toilet was voorzien. Het enige, wat aan de caravan ontbrak, was warm water en een douche. Daar bleek echter wel een mouw aan te passen. Ze wasten zich elke ochtend in het keukentje en namen elke avond een douche in het aanpalende huis: het huis van tante Marie, hun tweeënnegentigjarige hospita.
De laatste klanken van 'Scarborough Fair' stierven daarna langzaam weg. In de slaapkamer was onderwijl wat gestommel te horen: Carry had zich verwaardigd om het bed uit te komen. Het volgende moment zag hij haar slaapdronken de kleine slaapkamer uitkomen. Dat vormde een heel plezierige aanblik voor hem, want zij was een blonde, mollige schoonheid van zesendertig. Behalve blond, mollig en mooi was zij dit keer ook helemaal naakt. Soms hingen er 's morgens vroeg een paar nylonkousen op haar voeten en of droeg zij alleen een jarretellegordeltje, maar datgene, wat zij nog aanhad, toen zij vannacht om een uur of drie in slaap was gevallen, had zij daarnet waarschijnlijk al uitgetrokken.
Zij strompelde, zonder iets te zeggen, naar de kraan, draaide hem open en stak haar hoofd onder de ferme waterstraal. Haar forse, stevige borsten rustten daarbij op de gootsteen. Het was een aanblik, waarvan Danny elke ochtend weer een stevige erectie kreeg.
"Dag, Snoes!", riep hij.
"Dag, Aap!", blèrde zij terug.
"Schreeuw niet zo!"
"Dat maak ik zelf wel uit!"
"Goed, Snoes! Maar wil je dan wel even de waterkoker aanzetten?"
"Waarom?"
"Dan hebben we zometeen een lekker bakkie koffie!"
"Mankeert er eigenlijk iets aan je handen?"
"Jij staat er het dichtste bij, Snoes!"
"Dat is waar."
Zij drukte op het knopje van de waterkoker en begon zich daarna nogal overvloedig in te zepen, tot vermaak van haar man, die zijn gitaar onmiddellijk terzijde legde en zijn vrouw daarna met een gretige blik begluurde.
"Ik kan hem zometeen zeker wel een hand geven, hè?", vroeg zij gniffelend.
"Wie?"
"Kleine Danny!"
"Dat kun je zeker!", antwoordde hij, terwijl hij in de lach schoot, "Niets is opwindender dan een vrouw, die zich aan het wassen is."
"Je bent een ouwe viezerik!"
"Dank je! En jij bent een heerlijk, groen blaadje!"
"Dank je, Aap!"
Zij begon zich neuriënd af te spoelen, waarbij zij een enorme watervlek op de linoleumvloer achterliet.
"Je morst!", riep Danny.
"Ja, en dat mag jij zometeen opdweilen."
"Doe ik voor je, Snoes!"
Zij droogde zich af, met een grote, gifgroene badhanddoek en dat was voor Danny een teken om op te staan en glimlachend naar haar toe te lopen. Zij gaf hem de ochtendkus, waaraan hij op dit moment bijzonder veel behoefte bleek te hebben, gooide de badhanddoek met een nonchalant gebaar de toch al zo rommelige slaapkamer in en ging daarna op een van de banken in het keukenzitje zitten. Danny schonk onderwijl twee kopjes espresso in. Zijn blote voeten stapten daarbij in de plas water, hetgeen Carry niet ontging.
"Als je nou eerst even had gedweild....", zei zij, op een pesterig toontje.
"Ach, mens! Zeur niet zo!"
"Goed, lieverd! Maar kom nou maar gauw aan tafel zitten: dan kunnen we gezellig gaan ontbijten."
Hij reikte haar grinnikend haar espresso aan en ging tegenover haar zitten. Haar gewoonte om naakt te ontbijten was een typische Burgerbrug-gewoonte. Een jaar geleden had tante Marie haar betrapt, toen zij met ontbloot bovenlijf aan het ontbijten was. Dat voorval was er de oorzaak van, dat tante Marie nooit meer de caravan binnenkwam, zonder eerst te kloppen, hetgeen Carry dus hooglijk apprecieerde.
Voor Danny was deze Burgerbrug-gewoonte vanzelfsprekend een plezierige gewoonte. Ook nu kon hij zijn ogen vrijwel niet van haar borsten afhouden. Carry legde hem daarbij geen strobreed in de weg. Al kauwend staarde zij dromerig naar haar bord.
"Waar denk je aan?", vroeg hij.
"Aan welke kleren ik zometeen zal aantrekken."
"En... heb je al een keuze gemaakt?"
"Ja, iets flodderigs, denk ik. Maar dan wel met een paar sexy kousen daaronder."
"Hee! Hou je er rekening mee, dat we zometeen nog bij tante Marie op de koffie moeten?"
"Nou, en? Daar zal zij zich op haar leeftijd echt niet meer over opwinden, hoor!"
"Ik heb het niet over tante Marie. Ik heb het over mijzelf. Als jij je zometeen weer veels te sexy aankleedt, heb ik daar weer een erectie van hier tot Tokio!"
"Dat zal mijn ego dan zeer goed doen."
"Krijg het lazarus met je ego, domme doos!"
"Je mag mij niet zo uitschelden, Aap! Dat vind ik helemaal niet lief van je."
Zij at onderwijl kalm verder. Danny deed er maar het zwijgen toe en stond op om nog twee espresso's te maken. Tijdens het wachten op het moment, waarop het water in de waterkoker warm zou zijn, dweilde hij inderdaad het gemorste badwater van Carry op.
"Wat ben je toch een lief, zorgzaam jochie geworden!", zei zij, toen hij weer tegenover haar plaatsnam en haar koffiekopje naast haar bord zette.
"Dat was ik altijd al, dom, dik loeder dat je bent!"
"Ik ben niet dom, aap!"
"Wel dik?", vroeg hij lachend.
"Eigenlijk ook niet! Ik ben misschien een tikje aan de mollige kant!"
"Ach, je bent gewoon lekker! En zeker als 's morgens je borsten zo lieflijk boven de tafel uittorenen."
"Ze zijn nog steeds mooi, hè?", vroeg zij, op een temerig toontje.
"Yes, my dear! They're gorgeous."
"Terwijl zij het in de afgelopen elf jaar best wel hard te verduren hebben gehad."
"Wat bedoel je?"
"Ze zijn betast, ze zijn gestreeld, ze zijn fijngeknepen, ze zijn gekust, ze zijn gebeten, ze zijn wild door elkaar heen geschud, etc. etc... Als mijn borsten ooit hun memoires zullen gaan schrijven, zal het een klaagzang zonder weerga gaan worden."
"Tja, dat is nu eenmaal de prijs, die mooie borsten moeten betalen."
"Ja, praat je wandaden maar weer goed!"
"Als je het prettig vindt, wil ik zometeen wel een paar kaarsjes voor hun zielenheil aansteken."
"Ah, dat is lief van je!", zei zij, "Het is alleen jammer dat mijn borsten niet katholiek zijn."
"Ik ook niet! Maar het gaat toch om het gebaar?"
"Dat is waar!"
"Waren je... Waren je exen eigenlijk ook zo gek op je borsten?"
"Ja en nee!"
"Wat bedoel je daar nou weer mee?"
"Ze vonden ze wel heel erg mooi, maar ze vonden alle drie ook, dat ze iets intimiderends hadden. Het was soms net of ze bang voor mijn borsten waren."
"Wat een doetjes!", zei hij, op een honende toon, waarin ook wel iets van opluchting te horen was.
"Ja, dat is zo! Jij was de eerste, die ze op hun waarde wist te schatten en ook elke dag weer de strijd met ze aanging en aangaat."
"Die ze keer op keer verloren en verliezen."
"Precies!"
In een genoeglijk stilzwijgen dronken ze ook hun tweede espresso op. Het regenen was vrijwel gestopt. Danny keek via het keukenraam boven de gootsteen naar de tuin. Die tuin, die door Carry werd onderhouden, lag er florissant bij. Het rechthoekige grasveld was keurig gemaaid en de bloemenperkjes eromheen bloeiden als nooit tevoren. Het was een heus paradijsje, dat ze toch al drie jaar als hun eigendom konden beschouwen.
Hij vroeg zich onderwijl wel af, hoelang ze hier nog konden blijven. Tante Marie was nog heel vitaal, maar ze moesten natuurlijk wel rekening houden met haar overlijden in de nabije toekomst en of de nieuwe eigenaars een stokoude stacaravan in hun tuin zouden willen hebben, was nog maar de vraag. Of het huis het zelf zou overleven, was ook nog maar de vraag. Langs de Grote Sloot, de vaart die langs het huis en de caravan liep, verrezen hier en daar kapitale bungalows en het huis van tante Marie, dat in zijn ietwat sombere eenvoud wel iets schilderachtigs had, stond helaas niet op de monumentenlijst.
Hij keek weer naar Carry en keek vertederd toe, hoe zij met haar natgemaakte rechterwijsvinger de laatste broodkruimels van haar bord pikte en die vervolgens met smaak opat.
"Zullen we nu maar naar onze lieve hospita gaan?", vroeg hij.
"Zal ik mij niet liever eerst aankleden?", vroeg zij.
"Doe dat maar! Dan ga ik wel even snel afwassen en hier een beetje opruimen."
Carry gleed gniffelend vanachter de tafel vandaan en verdween in de slaapkamer om zich aan te kleden; Danny ruimde de tafel af en begon aan de kleine afwas. Tijdens die afwas luisterde hij met een vaag geluksgevoel naar het gerommel in de slaapkamer. Het was goed om samen met Carry in deze caravan te leven, in dit gekke, dierbare, oude bakbeest, dat zesentwintig jaar in het bezit van zijn ouders was geweest. De cirkel was eigenlijk wel rond zo. Het enige, wat aan het plaatje ontbrak, was een kind, maar gezien de eierstokproblemen van Carry zou dat kind er naar alle waarschijnlijkheid nooit komen. Zij was al tweeënhalf jaar niet meer aan de pil en de kans, dat het toch nog een keertje raak zou zijn, werd natuurlijk elk jaar kleiner.
De afwas was snel gedaan en hij liep naar het zitje om het daar een beetje op te ruimen. Veel hoefde hij niet te doen. Hij raapte wat kranten en wat tijdschriften van de vloer en legde ze op het kastje naast het kleine, zwart-wit tv'tje. Vervolgens viste hij twee donkerbruine nylonkousen tussen de zittingen van een van de banken vandaan en tenslotte leegde hij de asbak, waarin een paar sigarettenpeuken van tante Marie lagen, in de prullenbak.
Hij zette een beetje gedachteloos het tv'tje aan, dat meestal op CNN stond afgesteld en zag Carry alweer uit de slaapkamer tevoorschijn komen. Hij vond, dat zij er snoezig uitzag. Zij had een kort, groen-geel jurkje aangetrokken, dat hem onweerstaanbaar aan het begin van de zeventiger jaren deed terugdenken, en daaronder droeg zij zwarte nylonkousen en roze muiltjes.
"Zou je die mooie muiltjes nou wel aantrekken?", vroeg hij, terwijl hij de bruine kousen weer op de bank liet vallen, "Het is nog hartstikke nat buiten."
"Nou, en?"
"Dan worden je lieve, kleine voetjes misschien nat, Snoes! En dan zijn je muiltjes meteen ook voorgoed bedorven."
"Dat is ook precies, wat ik wil!", zei zij, met een wat raadselachtige glimlach.
"Waarom?"
"Dat verklap ik je straks wel."
"Hm, nou... Ik ben benieuwd!"
Ze verlieten de caravan en liepen via een nat en modderig paadje naar het huis van hun hospita.
"Oei, het is wel erg nat buiten!", zei Carry giechelend.
"Ja, Jezus! Ik zei het je toch! Luister dan toch een keer naar mij!"
Intussen hadden ze de voordeur van hun hospita bereikt. Het oude, stevig gebouwde vrouwtje stond hen in de deuropening op te wachten.
"Dag, tante Marie!", zei Danny monter.
"Dag, jongen! Oh, Carry! Wat heb je in godsnaam met je mooie muiltjes uitgevoerd? Ze zijn echt helemaal naar de Filistijnen. Die modder krijg je er echt nooit meer af!"
"Ja, het is nogal dom van mij, hè?", zei Carry, "Zal ik ze maar uittrekken voor ik het huis inga?"
"Doe dat maar in de gang, hoor! Het is een oud huis en morgen komt de werkster van de thuiszorg weer, dus..."
"Ah, dat is lief van u."
"Jullie zijn trouwens precies op tijd, want de koffie staat al klaar!"
"Prima!", riep Danny uitgelaten, "Mag ik er weer een gevulde koek bij?"
"Dat mag je! Je zult hem misschien ook wel hard nodig hebben."
"Wat bedoelt u daarmee?"
Daar kreeg hij geen antwoord meer op: tante Marie was al naar de keuken gewaggeld om de koffie te halen. Het echtpaar betrad de woning, ontdeed zich van hun schoeisel en liep door de smalle gang naar de zeer ouderwets gemeubileerde woonkamer aan de voorkant van het huis. Danny vermoedde, dat het merendeel van het meubilair de Tweede Wereldoorlog en de bevrijding nog had meegemaakt. Het interieur van de kamer deed hem sterk aan de woonkamer van zijn reeds lang overleden grootvader van vaderszijde denken. Zelfs de foeilelijke en traag tikkende pendule ontbrak niet.
Ze waren inmiddels aan de tafel bij het raam gaan zitten en Carry probeerde onderwijl haar kousevoeten een beetje droog te wrijven.
"Lukt het?", vroeg Danny lachend, "Of heb je hulp nodig?"
"Welnee! Ze zijn helemaal niet zo nat. Ik doe dit ook alleen maar om jou onder mijn jurkje te laten kijken."
Daar ging hij niet meer op in, want tante Marie kwam op dat moment met een dienblad de woonkamer binnenschuifelen. Dat leek haar wat moeilijker af te gaan dan gewoonlijk, hetgeen Danny een vaag gevoel van onrust gaf.
"Gaat het, tante Marie?", vroeg hij.
"Wel ja, jongen! Ik ben nog niet dood, hoor!"
Zij zette het dienblad op de tafel neer en ging tegenover Danny aan het andere eind van de tafel zitten. De verdeling van de koffie en de drie gevulde koeken liet zij aan Carry over.
"Ik heb een beetje schokkende mededeling voor jullie!", zei zij, na een korte aarzeling.
"Wat dan?", vroeg het echtpaar in koor.
"Ik vrees, dat jullie binnenkort een bod op dit huis moeten gaan doen."
"U gaat toch niet naar het bejaardentehuis?", vroeg Danny geschokt.
"Nee, jongen, dat zit er helaas niet meer in voor mij."
"Hoe bedoelt u?"
"Ik zal het jullie maar ronduit zeggen: ik heb gisteren van de dokter van het ziekenhuis in Schagen te horen gekregen, dat ik op zijn hoogst nog maar een paar maanden te leven heb."
"Ah, nee!", riep Danny, met een hele rauwe stem.
"Ja, jongen! Het is helaas niet anders. Ik heb borstkanker in een vergevorderd stadium. De dokter kan mij niet eens meer garanderen, dat ik de Kerst zal halen."
"O, wat verschrikkelijk!"
"Nee, jongen! Dat is niet verschrikkelijk. Ik ben tweeënnegentig en heb mijn tijd wel gehad. En dat het ergens in december afgelopen zal zijn voor mij, is trouwens mijn eigen schuld, want ik heb al heel lang klachten en ik ben daar veel te lang mee doorgelopen."
Zij was nu toch wel een beetje geëmotioneerd en Carry greep zwijgend haar hand. Het was een lief, ontroerend gebaar, dat Danny nogal aangreep.
"Is er iets, wat wij voor u kunnen doen?", vroeg Carry.
"Ja, geniet van jullie vakantie hier! En ga in december, als ik er niet meer ben, met mijn zoons praten. Ik zou het heel fijn vinden als jullie hier zouden komen wonen in plaats van een of andere rijke patjakker uit Schagen of Den Helder."
"Dat beloven we u!", zei Carry.
"Echt?"
"Echt! Er zijn best wel wat mogelijkheden, volgens mij. Ons flatje in Zandvoort is ontzettend in waarde gestegen in de afgelopen acht jaar en daar is misschien best wel wat mee te doen. Danny en ik zullen er in de komende maanden in ieder geval goed over na gaan denken."
"O, dat is een pak van mijn hart! En als het jullie niet bevalt, kunnen jullie het huis na een paar jaar misschien wel met veel winst verkopen."
"Dat zal natuurlijk niet onze insteek zijn. Als we het kopen, kopen we het echt voor eigen gebruik."
Danny had Carry's reactie op het voorstel van tante Marie met open mond aangehoord. Het gemak waarmee zij compassie aan zakelijkheid, en mogelijk zelfs zakelijk gewin, had gepaard, had hem zeer verbijsterd. Het had zelfs de schok van tante Marie's aangekondigde dood voor een moment uit zijn gedachten gebannen. Die schok kwam nu wel weer langzaam terug.
"Ik zal u echt vreselijk gaan missen!", riep hij, opnieuw met een hele rauwe stem.
"Dat is lief van je, jongen! En jij bent, samen met Carry, een van degenen van wie ik moeilijk afscheid zal kunnen nemen."
"Heeft de dokter enig idee over het verloop van de ziekte?", vroeg Carry.
"Nee, het kan volgende week afgelopen zijn, maar ook over drie maanden. De dokter heeft mij wel beloofd, dat ik, als het echt met mij afloopt, geen pijn meer zal hoeven hebben."
"We zullen u na de vakantie nog vaak komen opzoeken, hoor!", zei Carry, "En natuurlijk ook als u in het ziekenhuis komt te liggen."
"Dat moeten jullie zeker doen."
"Zou u het leuk vinden om Tanja, de ex-vriendin van Danny, nog een keer te zien?"
"O, zou je dat echt willen regelen voor mij? Je bent natuurlijk de beste vrouw, die Danny zich kan wensen, maar ik heb Tanja ook altijd heel lief gevonden."
"Ik zal het voor u regelen. Zij woont inmiddels met haar man en kinderen in Heemskerk, maar ik heb haar e-mailadres, dus ik zal haar zo snel mogelijk over uw toestand inlichten. Dan nemen we haar wel een keer mee als we bij u op bezoek komen."
"O, lieverd, je bent echt een engel, hoor!"
Danny onderschreef dat koosnaampje van ganser harte. Carry had de situatie volkomen onder controle en de belofte van daarnet over het meenemen van Tanja vormde eigenlijk wel de 'icing on the cake'. Hij dronk hoofdschuddend van zijn slappe en mierzoete koffie en nam daarna ook maar een hap van zijn gevulde koek. Zijn voorbeeld werd door de andere twee gevolgd en gedurende een paar minuten zat het drietal zwijgend te drinken en te eten.
Uiteindelijk was het Tante Marie, die de stilte verbrak.
"En nu moeten jullie ophoepelen!"
"Meent u dat nou?", vroeg Carry lachend.
"Ja, lieverd, ik meen het. Ik zou jullie het liefst de hele dag om mij heen willen hebben, maar mijn oudste zoon komt mij zometeen ophalen. Ik moet vandaag bij hem in Emmeloord gaan eten en ik moet daar ook blijven slapen."
"O, wat lief van hem!", riep Carry.
"Ja, ik denk, dat hij mij een beetje wil troosten, maar eigenlijk zou ik het liefst gewoon thuis willen blijven."
"Hij bedoelt het natuurlijk goed! En misschien wordt het wel heel gezellig!"
"Misschien wel."
"Zullen wij dan maar gaan?", vroeg Carry, met twinkelende ogen aan Danny.
"Het moet maar, hè?"
Het echtpaar stond op en werd op hun gang naar de voordeur door hun gastvrouw begeleid.
"Wat heb je mooie kousen aan, Carry!", zei tante Marie, terwijl zij toekeek, hoe Carry haar natte muiltjes weer aantrok.
"Dank u! Het zijn van die hele dure, fully-fashioned nylons! Het is dezelfde soort kousen, die vrouwen in de jaren vijftig vaak droegen."
"Ik weet het, kind! Ik heb ze zelf ook vaak gedragen."
"Ach, ja, natuurlijk!" "Waren ze echt zo duur?"
"Het valt wel mee! Ze kosten iets van dertig euro per paar, maar deze kousen heb ik van een vriendin gekregen."
"Meen je dat?"
"Ja, dat steenrijke trutje kwam op mijn verjaardag ineens met tien paar van deze kousen aanzetten."
"O, wat een bofkont ben jij!"
"Ja, hè?"
De regie van het afscheid werd ook door Carry uitgevoerd. Zij nam tante Marie in haar armen en gaf haar een stevige pakkerd.
"Dag, tante Marie!", zei zij, "We hopen dat u een hele prettige dag hebt en we komen morgen natuurlijk weer graag op de koffie."
"Fijn, kindje! Jullie weten, dat ik jullie graag zie komen."
Danny gaf tante Marie ook een stevige pakkerd en voegde haar daarbij de woorden "Hou u taai!" toe. Een paar seconden later werd de deur achter het echtpaar gesloten en liepen ze weer over het paadje naar hun caravan terug.
"Dat was een schokkende visite!", zei hij, nog steeds geëmotioneerd.
"Ja, dat was het zeker."
"Meende je dat eigenlijk?"
"Wat, schatje?"
"Dat van de aankoop van het huis."
"Voor de helft wel en voor de andere helft niet."
"Hoe bedoel je dat?"
"Ik zou het huis en de tuin natuurlijk graag willen hebben, maar ik heb zo het vermoeden, dat de zoons van tante Marie meer geld zullen gaan vragen dan we kunnen betalen."
"Tja, en dan zullen we op termijn dus hier weg moeten gaan."
"Misschien... Maar misschien ook niet!"
"Wat bedoel je daarmee?"
"Misschien weet papa wel raad."
"Zou hij het willen kopen?"
"Wie weet? Hij is nog steeds op zoek naar een leuk buitenhuisje op het platteland."
"Maar als het zijn buitenhuisje gaat worden, wordt het ook het buitenhuisje van je bazige, bemoeizuchtige moeder."
"Tja, dat is waar", zei zij lachend.
"En daar heb je geen problemen mee?"
"Neuh, niet echt."
Eenmaal binnen trok Carry onmiddellijk haar muiltjes uit. Zij bekeek ze even en wierp de danig toegetakelde muiltjes vervolgens in de prullenbak bij de tv. Danny zag dat verbaasd aan, zonder er iets over te zeggen. Van spijt over haar verruïneerde muiltjes leek in het geheel geen sprake te zijn bij haar. Zij ging met een vage glimlach tegenover hem zitten en begon weer met veel vertoon van been haar voeten droog te wrijven.
Het werd hem al snel duidelijk, dat zij op de verleidingstoer was, maar daar ging hij vooralsnog niet op in. Hij had daar ook wel een goede reden voor: het was hem daarnet weer te binnen geschoten, dat ze zometeen visite zouden krijgen. Als Carry had geweten, wie er vandaag op visite zou komen, had zij zijn passiviteit wel begrepen: vandaag zou namelijk de hereniging en mogelijke verzoening met haar zuster Elisabeth gaan plaatsvinden. Die ontmoeting was door Danny en haar vader gearrangeerd en haar vader zou Elisabeth deze ochtend naar de caravan brengen.
De reden van de breuk tussen de twee zusters was nogal absurd van aard. In het begin van het jaar had Elisabeth, samen met haar zuster Loesje en haar moeder, geprobeerd om Carry aan haar eerste liefde Kenneth te koppelen en Carry was daar zo kwaad om geworden, dat zij meteen met haar moeder en haar zusters had gebroken.
De relatie met haar vader was echter intact gebleven en Danny had, zonder dat Carry het wist, ook contact met zijn schoonmoeder en schoonzusters gehouden. In de voorbije maanden had Danny zijn hele schoonfamilie voortdurend op de hoogte gehouden van Carry's gemoedstoestand omtrent de breuk. Die was uiteindelijk van woede tot meewarigheid en zelfs een vleugje medelijden geëvolueerd en in overleg met Carry's vader had Danny uiteindelijk deze dag, de tweede woensdag van september, voor een mogelijke verzoening uitgekozen.
Nu het moment van die mogelijke verzoening was aangebroken, werd hij steeds nerveuzer. Hij nam zijn gitaar weer ter hand, maar zelfs de beproefde remedie van het gitaarspelen kon hem met geen mogelijkheid van zijn nervositeit afhelpen. Hij keek naar Carry, die nu met een verveeld gezicht in de 'Mikrogids' aan het bladeren was, en vroeg zich af, of het niet beter was om maar even een potje te gaan neuken. Het was nu half elf. Hij verwachtte zijn schoonvader en schoonzuster niet voor elf uur; er was dus tijd genoeg voor een genoeglijk vrijpartijtje.
Carry had inmiddels zowel de bovenste als de onderste knopen van het jurkje losgemaakt, waardoor zij al haar attracties zonder schroom aan hem tentoonstelde. Hij keek naar haar knappe gezichtje, met die enigszins blozende wangen, naar haar hals, waar een eenvoudig, wit halskettinkje omheen hing, naar haar borsten, die het vandaag vermoedelijk zonder beha moesten stellen, naar haar figuurtje, dat vandaag iets slanker leek te zijn dan gewoonlijk, en naar haar heerlijke, mollige dijen. Hij kon zonder moeite haar kouseboorden zien en ook haar vele jarretelles, de blote stukjes bovendij en haar zwarte tangaslipje. Zij was echt om op te vreten.
Toch was er iets wat hem afremde: zijn steeds sterker wordende adoratie voor haar temperde, zoals wel vaker in het afgelopen halfjaar, zijn begeerte naar haar. Het afwijzen van de avances van haar ex en de daaropvolgende breuk met haar moeder en zusters hadden hem namelijk pas echt doen beseffen, hoe diep en hoe sterk haar liefde voor hem was. De ontroering daarover had hem tot in het diepst van zijn ziel geraakt.
Het was niet het enige, wat hem in de afgelopen halfjaar had geraakt: de wanhopige mailtjes van zijn schoonmoeder en schoonzusters en vooral die van Elisabeth waren hem ook niet in de koude kleren gaan zitten. Ondanks het 'domme kutgeintje' dat ze hem hadden geflikt, had hij toch als hun 'lifeline' naar hun geliefde, jongste zuster en dochter gefungeerd. Als hij in februari tegen Carry had gezegd, dat hij het drietal nooit meer had willen zien, was de breuk definitief geweest. Hij had zich echter van zijn verzoenende kant laten zien en hij had zich daarmee toch van de eeuwigdurende genegenheid, of zelfs liefde van zijn schoonmoeder en schoonzusters verzekerd.
Hij draaide zijn blikken van Carry's benen weg en keek naar het tv'tje. CNN had geen nieuws van enige importantie te melden en deed verslag van een gezapig verlopend bezoek van president Bush aan een school in Florida.
"Is er niets leukers op tv?", vroeg hij.
"Nee, schatje!", antwoordde zij glimlachend, "Heel veel soaps en dat soort bagger, maar niets dat leuk, gek of spannend is. Maar ik wil wel even gaan zappen als je dat leuk vindt."
"Nee, laat maar! Ik kijk liever naar je benen dan dat ik naar een soap of ander soort bagger moet kijken. Dat is in ieder geval een stuk spannender."
"Wat is er zo spannend aan mijn benen?"
"Nou, ik ben mij eigenlijk al vele minuten aan het afvragen, hoeveel jarretelles je wel niet draagt."
"Twaalf maar!", zei zij grinnikend, "Drie elastiekjes per been, maar aan elk van die zes elastiekjes zitten wel twee klemmetjes."
"Je meent het?"
"Ja, ik meen het! Kijk maar!"
Zij trok haar jurkje wat omhoog en liet de jarretelles aan hem zien. Zij deed het zonder enig vertoon van exhibitionisme, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was om met twaalf jarretelles rond te lopen. Danny kreeg het er overigens niet makkelijker door.
"Je ziet eruit alsof je op springen staat!", zei zij, terwijl zij gniffelend haar jurkje weer omlaag duwde.
"Ich bin ziemlich geil, ja!"
"Waarom geef je daaraan dan niet toe?"
"Vanwege mijn neiging om je vanwege het Elisabeth/Kenneth-incident van tijd tot tijd op het altaar te leggen."
"En dit is zo'n moment?"
"Dit is zo'n moment, ja."
"Hee, zeg! Hou je er wel eens rekening mee, dat ik al zesendertig ben en dat we nog maar veertien, bloeiende seksjaren voor de boeg hebben? Als ik eenmaal vijftig ben, is het misschien wel gedaan met de pret, hoor! Althans voor mij!"
"Volgens mij doen we het nog steeds elke dag."
"Ja, maar ik moet er wel elke dag keihard voor knokken!"
"Tja, maar ik hou ook zoveel van je!", zei hij, een tikje beteuterd.
"Vanwege het Elisabeth/Kenneth-incident?"
"Yep!"
Zij stond op, liep naar hem toe en ging op zijn schoot zitten. Dat deed hem toch wel goed. Hij zat nog steeds danig in zijn rats over de komende ontmoeting tussen de twee zusters en het was daarom heel prettig om zijn armen om haar heen te kunnen slaan en haar dicht tegen zich aan te kunnen trekken.
"Zou het je helpen als ik mijn ruzie met Elisabeth & Co zou bijleggen?", vroeg zij, met een zachte stem.
"Ik denk het wel, ja!", antwoordde hij, met een stem, waarin de blijdschap heel goed te horen was.
"Waarom dan, malle jongen? Als het aan dat domme drietal had gelegen, was ik op die verschrikkelijke, derde februari met die domme Kenneth in bed gestapt."
"Tja, het ontbreekt mij nu eenmaal aan de broodnodige rancune", zei hij lachend, "Het leven zou een stuk minder gecompliceerd zijn als ik wel een beetje rancuneus was geweest."
"Nee, dat is niet waar, het is juist heel..."
"Het is gewoon teveel van het goede, schatje. Jij hebt in 1990 goedgevonden, dat ik mijn relatie met je voorgangster nog meer dan twee jaar in stand zou houden, jij hebt geaccepteerd, dat ik in 1992 veertien dagen lang met een mooie Stockholmse aan de zwier ben geweest, jij hebt begin dit jaar de avances van je eerste liefde genegeerd en jij hebt ook nog eens met driekwart van je directe familieleden gebroken, toen ze daar bezwaar tegen maakten. Vind je het dan gek, dat ik je in gedachten voortdurend op een altaar leg? En dat ik stilletjes hoop, dat je je ruzie met je familieleden zult willen bijleggen."
Hij kon aan haar zien, dat er een schok door haar heenging. Het was sinds die derde februari de eerste keer, dat hij zich zo indringend over het Elisabeth/Kenneth-incident had uitgelaten en hij had het gevoel, dat elke zin haar door de ziel had gesneden.
"Dat is het dus precies!", murmelde zij voor zich heen.
"Wat, lieverd?"
"Waarom ik in al die situaties, die je genoemd hebt, gereageerd heb, zoals ik gereageerd heb!"
"Hoe bedoel je?"
"Die paar zinnetjes die je daarnet hebt uitgesproken geven precies de reden weer, waarom ik zo trouw ben."
"En dat is?"
"Je grote, niet stuk te maken empathische vermogen. Je vermogen om je onder welke persoonlijke omstandigheden dan ook in de gedachten en gevoelens van anderen in te leven. Iedere, andere man had in dezelfde situatie grote brokken gemaakt. En dat ons huwelijk en mijn relatie met mijn moeder en mijn zusters niet echt onder druk hebben gestaan, is dus echt alleen maar aan jouw wijsheid en grootmoedigheid te danken."
"Je hebt op dit moment helemaal geen relatie met je moeder en je zusters", zei hij voorzichtig.
"O, maar dat komt heus wel weer goed, hoor! Het wachten is alleen op degene, die als eerste het initiatief neemt om het allemaal bij te leggen."
"Meen je dat?"
"Ja, dat meen ik!"
Na het uitspreken van die laatste woorden gleed zij van zijn schoot af. Zij greep zijn linkerhand, trok hem overeind en troonde hem vervolgens mee naar de slaapkamer.
"Kun je je voorstellen, dat jij de eerste bent, die het initiatief neemt?", vroeg hij.
"Natuurlijk kan ik mij dat voorstellen! Dat doe ik nu toch ook?"
"Dat is maar al te waar!"
Eenmaal in de slaapkamer ontdeed zij zich zonder iets te zeggen van haar jurkje. Zij bleek daaronder in plaats van een beha en een jarretellegordeltje een zwart, strakzittend corset te dragen. Danny had het nooit eerder gezien en staarde haar met koortsige ogen aan.
"Moet het corset uit?", vroeg zij.
"Mag ik dat zeggen?", was zijn ietwat wazige wedervraag.
"Ja, vandaag heb jij het in bed weer als vanouds voor het zeggen."
"Bepaal het liever zelf maar! Ik vraag mij af, of het tijdens het vrijen wel zo comfortabel is."
"Ach, we zullen wel zien!", zei zij, terwijl zij met een blijmoedig smoeltje haar tangaslipje uittrok, "Als je ziet, dat ik tijdens het vrijen paars begin aan te lopen, mag je het zelf losknopen."
"Afgesproken!"
Tijdens het uitkleden voelde Danny ook de stress over de komende visite van zich afglijden. Het zou allemaal wel goed komen met die verzoening. Carry was inmiddels al op het nog niet opgemaakte bed gaan liggen, met de armen onder haar hoofd en met een zegevierend glimlachje om haar lippen. Haar lovende woorden van daarnet echoden nog in zijn hoofd na, toen hij het bed opkroop en haar in zijn armen nam. Ze maakten hem dronken van geluk, hetgeen zijn dadendrang zeker ten goede kwam.
Hij nam haar, zoals hij haar tijdens hun allereerste keer had genomen: fel, hanerig en doelbewust. Hij bepaalde, wat er gebeurde en zij leverde zich vanaf het eerste moment volledig aan hem over. Die onvoorwaardelijke overgave aan hem was een grote bron van genot voor hem. Het was heerlijk om haar te bezitten, zoals Guy de Maupassant zijn vele vrouwen moest hebben bezeten. Zij was ook bij uitstek het soort vrouw, waar De Maupassant verzot op moest zijn geweest: blond, mollig, poezelig en gewillig. Hij kreeg echter wel steeds meer de indruk, dat het corset haar een beetje hinderde en stopte uiteindelijk ook even met stoten om de knoopjes los te maken.
"Nee, niet doen!", murmelde zij, "Het voelt juist zo lekker."
"Bemoei je er niet mee!", zei hij nors, "Je moet nog langer mee dan vandaag."
Hij hervatte het stoten, met een ietwat robotachtig ritme, en registreerde het genot, dat het haar leek te verschaffen. Nu het corset was losgeknoopt, schoten haar jarretelles één voor één los en begonnen haar kousen langzaam af te zakken. Hij bekeek het met de nodige voldoening. Er lag ook, net als bij die allereerste keer, een verboden geurtje over deze vrijpartij. Toen was Carry niet aan de pil geweest, wat Danny niet had geweten; nu konden ze elk moment visite krijgen en was het Carry, die daarvan niet op de hoogte was.
Het liefst had hij de vrijpartij tot in het oneindige gerekt, maar hij moest vanwege die komende visite toch een beetje haast maken en dus gingen ze al vrij snel op een gezamenlijk orgasme af. Hij dacht aan de vrolijke 'borsten'-conversatie bij het ontbijt en zag, dat die arme borsten het daarnet weer zwaar te verduren hadden gehad: op beide borsten waren de afdrukken van zijn vingers en tanden duidelijk zichtbaar.
Haar kousen lagen inmiddels op haar voeten; haar zweet had zich allang met het zijne vermengd. Voor een paar seconden bleef hij nog op de rand van het orgasme zweven. Hij dacht weer aan haar 'Tanja-belofte' aan tante Marie en besefte opeens weer, waarom hij Carry aanbad en waarom zij volkomen onmisbaar voor hem was. Zonder haar zou het leven leeg en nutteloos zijn en zou hij binnen de kortste keren de zee inlopen en dan natuurlijk nooit meer terugkeren.
Die gedachte dreef hem over de rand van het orgasme en ze kwamen vrijwel gelijktijdig klaar. Daarna bleven ze nog even innig verstrengeld op de inmiddels doorweekte lakens liggen.
"Ik moet je nog wat zeggen!", zei zij, terwijl zij zijn natte haren uit zijn gezicht wegstreek.
"Wat dan?"
"Ik moet je nog vertellen, waarom ik van die muiltjes af wilde."
"Waarom wilde je dat dan?"
"Omdat Kenneth mij daarin heeft zien rondlopen, toen ie bij ons was."
"Oh, meen je dat?"
"Ja, ik heb het jurkje dat ik toen droeg, ook al weggedaan. En de nylons natuurlijk ook."
"Ik weet niet, wat ik moet zeggen!"
"Zeg dan maar niks!"
"En ik was al zo ondersteboven van je 'Tanja'-belofte!"
"Ah, zieltje!", zei zij, opnieuw met twinkelende ogen, "Is het dan echt zo moeilijk om een lief, volmaakt vrouwtje te hebben, dat je met hart, ziel en lijf is toegedaan?"
"Ja, dat is verdomd hard werken!"
Zij schoot in de lach en verstevigde zijn greep op zijn lijf. Hij kreeg de indruk, dat zij hem vandaag niet meer los wilde laten, hetgeen met het oog op de komende visite iets beklemmends voor hem had.
"Wat zijn je plannen voor vandaag?", vroeg hij.
"Ik wil vandaag de hele dag in bed blijven liggen. De aanleiding is verschrikkelijk naar, maar ik vind het een heerlijk vooruitzicht, dat tante Marie vandaag de hele dag in Emmeloord zit en dat zij ons vandaag dus niet zal kunnen storen."
Hij schoot in de lach. Haar eerlijke ontboezeming over de afwezigheid van tante Marie had eigenlijk wel iets van een bevrijding. Haar karakter was dus niet zo volmaakt als het zich vandaag had laten aanzien. Toch moest hij haar het bed uit zien te krijgen. Hij had zo het gevoel, dat Elisabeth en haar vader nu elk moment voor de deur konden staan.
"Ik weet het goed met je gemaakt", begon hij, "Ik sta eerst even op!"
"Daar ben ik het op voorhand al helemaal niet mee eens."
"Laat mij nou even uitspreken! Ik sta zometeen even op om mij een beetje op te frissen en om ook even de eerste voorbereidingen voor de volgende vrijpartij te treffen."
"Wat ga je dan doen?"
"Als ik zelf eenmaal een beetje ben opgefrist, roep ik jou uit de slaapkamer."
"En dan..."
"Dan leg ik je op de tafel, oftewel het altaar, en dan ga ik je, bij wijze van voorspel, uitgebreid wassen."
"O, wat leuk!"
"Ja, hè? Je krijgt net zo'n wasbeurt van mij, zoals Michael Palin in 'Van Pool tot Pool' van die ruigbehaarde Turk heeft gekregen."
"O, wat een fantastisch plan! Maar er komt vandaag, als ik eenmaal schoon tot onder mijn teennagels ben, toch wel een moment, waarop je mij weer naar de slaapkamer draagt, hè?"
"Natuurlijk! Natuurlijk!"
"Goed! Ga dan maar gauw!"
"Okay!"
Hij maakte zich van haar los, gleed het bed uit, graaide zijn kleren bijeen en glipte de slaapkamer uit. Zijn 'Lok-Carry-de-slaapkamer-uit'-plan was natuurlijk volslagen krankjorum, maar het leek hem op dit moment de enige manier om haar ook daadwerkelijk de slaapkamer uit te krijgen. Tijdens het wassen keek hij af en toe uit het raam bij het zitje, om te zien, of hij de rode Jaguar van zijn schoonvader al het erf zag oprijden. Dat bleek niet het geval te zijn. Het was ook nog geen elf uur. Ze hadden vermoedelijk tijd genoeg voor de geplande ‘Altaarscetch’.
Hij droogde zich af en schoot weer in zijn kleren, zich onderwijl afvragend, wat voor rekwisieten hij voor de 'Altaarscetch' nodig zou hebben. Om te beginnen twee schone badhanddoeken, eentje voor Carry om op te zitten en eentje voor hem om haar af drogen. Verder natuurlijk een washandje en wat douchegel. Het merendeel van die rekwisieten bevond zich in het linnenkastje in de slaapkamer. Hij aarzelde even, maar ging toen toch de slaapkamer binnen.
Carry zat nu in kleermakerszit op het bed en keek hem bij zijn binnenkomst een beetje dromerig aan.
"Wat kom je doen?", vroeg zij.
"Een paar handdoeken uit de kast trekken."
"Gaan we al beginnen?"
"Nee, je moet wachten, tot ik je binnenroep."
Hij graaide twee handdoeken, een washandje en een tube douchegel van het merk 'Rituals' uit de kast en glipte de slaapkamer weer uit. Eenmaal bij de keukentafel aangekomen spreidde hij een van de badhanddoeken over de tafel uit. Hij legde het washandje en de douchegel ernaast en liep naar de kraan om het afwasbakje met water te vullen. Hij vulde daarna ook de waterkoker weer met water. Het leek hem wel plezierig voor Carry, dat het water waarmee hij haar zou gaan wassen, een beetje warm zou zijn.
Hij zette de waterkoker aan en wachtte, tot het water warm was. Dat duurde niet zo lang, maar het water in het afwasbakje was daarna nog wat te koud naar zijn zin, en hij vulde de waterkoker daarna opnieuw met water.
Op dat moment hoorde hij wel een auto het erf oprijden. Gelukkig voor hem was het loos alarm. Het was de zoon van tante Marie, die zijn moeder kwam ophalen. Hij schaamde zich een beetje voor het gevoel van opluchting, dat die ontdekking bij hem teweegbracht. De aanleiding voor dat bezoek was natuurlijk verre van plezierig voor hun hospita. Hij kon het lichte schuldgevoel daarover toch wel snel van zich af zetten, want toen hij ontdekte, dat de toevoeging van het warme water het water in het afwasbakje op een aangename temperatuur had gebracht, kon hij Carry eindelijk binnenroepen.
"Kom maar!", blèrde hij.
"Ik kom!"
Zij kwam een beetje aarzelend de slaapkamer uitlopen. Zij was helemaal naakt, zij hield haar handen op haar rug en zij had een wat achterdochtige gelaatsuitdrukking. Die aarzelende houding van haar deed hem in de lach schieten.
"O, Heilige Carry!", declameerde hij, met een weids armgebaar wijzend op de tafel, "Mag ik u verzoeken om op het altaar plaats te nemen?"
"Nee, dat mag je niet!"
"Echt niet?"
"Nee, ik wil er namelijk opgelegd worden."
"Ach, natuurlijk!"
Hij liep haar naar toe, slingerde haar, met een schrijnend gebrek aan gevoel voor decorum, over zijn rechterschouder en legde haar vervolgens op de tafel neer. Zij ging opnieuw in een kleermakerszit zitten, waarbij zij hem een nogal nuffige blik toewierp.
"Hoe kan ik zeker weten, dat je mij nu gaat wassen?", vroeg zij, "En dat je niet iets heel anders in de zin hebt?"
"U hebt mijn woord als uw meest toegenegen eunuch, dat ik echt niets anders in de zin heb."
Zij moest heel hard op haar lippen bijten om in haar rol te blijven, maar het lukte haar wel. Zij knikte hem dus minzaam toe, ten teken, dat hij zijn gang kon gaan.
"Moet ik eerst de voorkant van uw lichaam wassen?", vroeg hij, met een gedienstig glimlachje, "Of eerst de achterkant."
"Doe eerst de voorkant maar! En eerst mijn snoet natuurlijk!"
Hij zette het afwasbakje op de tafel, deed het washandje om zijn rechterhand en spoot daar een scheutje douchegel op.
"Wat is dat voor spul!", vroeg zij, een tikje achterdochtig.
"Eh, het heet 'Hammam Olive Secret'."
"Wat een mooie naam!"
"Ja, u hebt gelijk, Uwe Heiligheid. 'Fresh Eucalypta & Pure Olive' staat er op. En op de bijsluiter staat: 'Moisturing Shower Gel, for daily use. Pure olive nourishes and lends an exceptional softness to your skin. Eucalypta refreshes and cleans your skin'."
"Je gaat mij toch niet vertellen, Uwe Geiligheid, dat je mij nu gaat inzepen met een douchegel, die naar een foeilelijke heks is genoemd?"
"Nee, natuurlijk niet, Uwe Heiligheid! Met 'Eucalypta' bedoelde ik natuurlijk 'Eucalyptus'."
"Waarom zeg je dat dan niet?"
"Het was een geintje, Uwe Heiligheid! Een gebbetje! Een aardigheidje eh... Een aardigheidje, mevrouw Sonnenberg! Een aardigheidje!"
"Je mag Wim Sonneveld niet citeren!"
"De tekst in kwestie was van Simon Carmiggelt, Uwe Heiligheidje."
"Dat dondert niet! Je mag vandaag niemand citeren. Ik wil het gewoon niet hebben."
"Mag ik u er in alle bescheidenheid op wijzen, dat u daarnet met de aanspreektitel 'Uwe Geiligheid' een koddige woordspeling van Eli Asser citeerde?"
"Hee! Meen je dat? Ik dacht, dat hij van Jeroen Krabbé was."
"Die sprak de woordspeling op een briljante wijze uit, maar hij kwam uit de pen van Eli Asser."
"Dat is fijn om te weten, Uwe Geiligheid."
"Mag ik nu met wassen beginnen, Heilig Geitje?"
"Nee, bij nader inzien heb ik liever, dat je mij op de salontafel wast."
"Mag ik vragen, waarom u dat wilt?", vroeg hij, met een wat bedenkelijk gezicht.
"Omdat ik wil, dat je op je knieën zit als je mij wast. Als ik hierop zit, kun je mij gewoon op je luie, dikke kont wassen. En dat kan natuurlijk niet!"
Hij kon geen reden bedenken, waarmee hij haar wens zou kunnen dwarsbomen. Dus slingerde hij haar weer als een baal hooi over zijn schouder en droeg hij haar zonder moeite naar de salontafel. Zijn lieflijke last gaf hem daarbij een paar speelse tikjes op de billen; een provocatie, waarop hij vanzelfsprekend niet inging.
Eenmaal op de plaats van bestemming ging zij opnieuw in kleermakerszit op de tafel zitten, met de rug naar het raam, en holde Danny meteen naar het keukentje terug om zijn rekwisieten op te halen. Hij moest twee keer heen en weer lopen, maar na een minuutje met enig gekibbel en gesjor zat zij met een heel voldaan gezichtje op de handdoek en zat hij op zijn knieën naast haar.
"Kunnen we nu echt beginnen, Heilig Geitje?", vroeg hij, terwijl hij het washandje weer om zijn rechterhand trok.
"Begin maar!"
Hij zeepte haar gezicht in met de gel, hetgeen haar onmiddellijk een kreetje van genot ontlokte, en daalde daarna vrij snel naar haar hals en schouders af.
"O, wat ruikt dat lekker!", zei zij.
"Dat moet ook!"
"En wat is het water lekker warm!"
"Tja, waar zo'n waterkoker al niet goed voor is."
"Maar de rest van mijn lichaam moet je met je vingers inzepen, hoor! En met flink veel gel."
"Goed, Heilig Geitje!"
Hij kneep het washandje uit in het afwasbakje en spoelde haar gezicht, hals en schouders vervolgens af.
"O, het tintelt helemaal!", murmelde zij voor zich uit.
Hij nam de tube weer ter hand, deed een flinke hoeveelheid gel op de palm van zijn rechterhand en probeerde die hand niet al te sterk te laten trillen.
"Volgens mij kan ik kleine Danny nou alweer een hand geven!", zei zij droogjes.
Hij schoot in de lach, maar ging er niet op in. In plaats daarvan begon hij met ingehouden adem haar borsten, haar buik en haar rug in te zepen. Dat inzepen ging al snel in een massage over en dat miste zijn uitwerking niet op haar.
"O, wat is dit heerlijk!", riep zij.
"Vindt u het echt fijn, Heilig Geitje?", vroeg hij, met een geniepige grijns.
"O, als je zo doorgaat, kom ik zo weer klaar!"
Dat was met het oog op de komende visite nu ook weer niet de bedoeling en hij begon al een beetje naar de komst van Elisabeth en zijn schoonvader uit te kijken. Carry had daar vanzelfsprekend geen boodschap aan en ging ruggelings op de salontafel liggen, met haar billen over de rand van de tafel.
"Je moet nu eerst mijn benen en mijn billen inzepen, hoor", zei zij, met een pruilmondje, "En het lekkerste moet je dus tot het laatst bewaren."
"Goed, Heilig Geitje!"
Hij zag, dat zij haar handen onder haar rug had gelegd, omdat de tafel misschien wat hard aanvoelde, en legde drie kussentjes onder haar onderrug, waardoor zij haar handen weer vrij had. Daarna begon hij langzaam, heel langzaam haar dijen, billen, kuiten en voeten met gel in te smeren. Hij begon met haar poezelige voetjes met de hele kleine tenen en werkte zich daarna kalm naar boven, totdat hij bij haar mollige, in het luchtledige hangende billen eindigde.
"Waarom doe je dit?", vroeg zij, met een zachte stem.
"Dit is je beloning voor het afwijzen van Kenneth, lieverd", antwoordde hij, "Voor je lieve opmerking over Tanja van daarnet, voor je verdraagzaamheid jegens mijn exen, voor je tact met betrekking tot jouw exen. Kortom: voor het totale gebrek aan jaloezie van jouw kant, en je oneindige begrip voor de jaloezie van mijn kant."
Al pratend gleden zijn vingers een paar keer door haar schaamhaar, hetgeen zij vanzelfsprekend zeer plezierig vond, maar daar liet hij het bij. Zij drong ook niet op een herhaling van die lichtelijk ontuchtige handeling aan, zodat hij de gelegenheid kreeg om even te relaxen. Hij had haar nu helemaal ingezeept en hij bekeek haar glimmende en heerlijk geurende lijf, zoals een schilder naar een pas voltooid schilderij kijkt.
Helaas kon hij niet al te lang van zijn meesterwerk genieten: het was namelijk de hoogste tijd om haar af te spoelen en af te drogen. Dat afspoelen deed hij met zijn blote handen. Carry liet het zich, met gesloten ogen en een vage glimlach om de lippen, rustig welgevallen. Tijdens dat afspoelen werd zijn broek tamelijk nat en maakte hij een flinke kledderboel rond de salontafel, die hij zometeen zou moeten opdweilen. Dat was echter van later zorg. Nu wachtte hem een veel plezieriger taak. Hij nam de droge badhanddoek ter hand en begon haar vervolgens rustig, maar zeer consciëntieus af te drogen.
"Ik heb mij nog nooit zo heerlijk gevoeld!", zei zij, "En nog nooit zo schoon!"
"Dat was ook de bedoeling, Heilig Geitje."
Zij opende haar ogen en streelde hem even over zijn haren. Hij besefte maar al te goed, dat zij weer met hem naar bed wilde, maar het bekende geluid van haar vaders Jaguar redde hem.
"Hee, daar is je vader!", zei hij met een koelbloedigheid, die hem zelf wel enigszins verbaasde.
"Shiiiiiiit!"
Zij kwam overeind en rende, zonder om te kijken, in een ijltempo naar de slaapkamer. Danny keek haar lachend na. Daarna wierp hij een blik uit het raam en was het zijn beurt om een "Shiiiiiiit" te laten horen. Een blik op de lijkbleke Elisabeth had hem namelijk geleerd, dat zijn schoonzuster zeker zes maanden zwanger was. Dat was toch wel een schok voor hem, want dat nieuwtje had zij hem tijdens hun langdurige e-mailuitwisseling onthouden.
Hij keek naar de waterplassen op de vloer en ging toen onmiddellijk tot handelen over: hij nam de handdoeken ter hand en dweilde de waterplassen zo goed mogelijk op. De vloer werd er weliswaar niet helemaal droog van, maar eigenlijk kon het er toch wel mee door. Hij wierp de handdoeken en het washandje in het afwasbakje en liep naar het keukentje om dat volle afwasbakje op de gootsteen te zetten. Op dat moment ging de deur open.
"Hallo!", zei zijn schoonvader goedgemutst, terwijl hij galant de deur voor zijn dochter openhield.
"Dag, pa!", zei Danny grinnikend, terwijl hij pas op de plaats maakte, "Dag, Elisabeth!"
Zijn schoonzuster wierp hem een wat schuwe blik toe, maar werd daarna onmiddellijk afgeleid door de slaapkamerdeur, die met een ferme ruk werd opengetrokken.
"Elisabeth?", vroeg Carry verbijsterd.
"Dag, Carry!", was de schuchtere reactie.
Die schuchterheid was geheel onnodig; Carry rende schaterend, en vermoedelijk slechts gekleed in haar groene jurkje, de slaapkamer uit en vloog haar oudere zuster vervolgens op een nogal wilde manier om de hals. De beide mannen keken het daaropvolgende tafereeltje zichtbaar ontroerd aan.
"Zullen wij maar even naar het dorp gaan, Danny?", vroeg zijn schoonvader, "Ik denk, dat we de dames maar beter even alleen kunnen laten en ik heb wel weer eens zin om een potje te biljarten."
"Dat lijkt mij een goed plan, pa! Gaan we lopen naar het dorp? Of gaan we met de auto?"
"Laten we maar gaan lopen! Ik heb daarnet al een poosje in de auto gezeten en dat was niet echt een pretje."
"Goed, pa!"
Danny zette het afwasbakje op de gootsteen, deed een greep naar zijn jack, dat aan de kapstok hing, en liep met zijn schoonvader de caravan uit. Eenmaal buiten merkte hij, niet zonder voldoening, dat de zon door het wolkendek was heengebroken.

BERT HARBERTS


Terug


Amsterdam, 30 juli 2007. © Bert Harberts