AMSTEL-REZA AHMADINEJAD I, ALIAS BORIS

DAG, MIEPIE

Nu De Kat al vijf dagen dood en haar plaats beetje bij beetje door De Kater wordt overgenomen, dringt het langzaam tot mij door, wat ik allemaal van haar mis.
Ik mis het slapen naast mijn hoofdkussen.
Ik mis het wekken om vijf uur.
Ik mis de begroeting bovenaan de trap als ik thuiskom.
Ik mis het gemiauw tijdens het openmaken van het blik Whiskas.
Ik mis de goeige blik waarmee zij mij meestal aankeek.
Ik mis het op mijn bureau en naast mijn toetsenbord zitten.
Ik mis het likken van mijn wang, ik mis het likken van de boter van mijn vinger.
Ik mis de afdrukken van haar nagels in de pindakaas.
Ik mis het spinnen in die laatste rotweken, op die momenten dat ik haar alleen maar aankeek of toesprak.
Ik mis die 'malle gesprekjes' voor het slapen gaan, in die laatste weken voor haar dood.
En ik mis vooral die laatste knuffels van de laatste dagen. Die laatste knuffels waarbij ik haar steevaast met een steeds sterker wordende weemoed een soort van afscheidsgroet toefluisterde.

DAG, MALLE TUM TUM

Bedankt voor al die keren dat je mij bovenaan de trap stond op te wachten!
Bedankt voor al je ondeugende streken!
Bedankt voor die vijf gevangen muizen!
Bedankt voor al die keren, dat je als een idioot door het huis rende!
Bedankt voor al die keren, dat je op mijn schoot sprong als ik achter mijn bureau zat!
Bedankt voor al die keren, dat je naast mijn kussen hebt liggen slapen!
Bedankt voor alle nagelafdrukken die je in het bed hebt achtergelaten!
Bedankt voor je rustgevende aanwezigheid tijdens al die dagen, dat ik door die ondeugende meiden uit mijn evenwicht was gebracht!
Bedankt voor je zingevende aanwezigheid tijdens die paar keren, dat het leven even geen zin meer had!

Dag, malle Tum Tum!
Dag, malle Knuffelbuffel!
Je was een wereldkat en ik zal je nooit vergeten!

Teksten en foto's: Bert Harberts