KERST '92


Danny zat aan de keukentafel van Carry en keek toe, hoe zij, staande voor het aanrecht, twee grote mokken bijna tot de rand toe met koffie vulde. Dit ontbijt, op deze eerste kerstochtend van 1992, zou hun eerste, gezamenlijke ontbijt gaan worden, sinds ze zich de vorige avond geheel onverwacht hadden verloofd. Ze hadden weliswaar nog niet de gelegenheid gehad om ringen te kopen, maar de trouwdatum stond al vast: dat zou 8 maart 1993 gaan worden, Carry's achtentwintigste verjaardag. Hun trouwdag zou een krankzinnige periode gaan afsluiten, waarin Danny twee vriendinnen had gehad. Die andere vriendin, Tanja genaamd, was tot zijn onuitsprekelijke opluchting gisteren uit zijn leven verdwenen, waardoor niets meer het zo-gewenste huwelijk met zijn grote liefde in de weg stond.
Carry keerde zich om, liep met de mokken in de handen naar de tafel en zette de mokken naast hun borden. Zij droeg een kort, zwart-wollen jurkje met een diep uitgesneden decolleté en bruine nylonkousen. Het was een aanblik, waarmee Danny zich bijna geen raad wist. Hij had haar tot gisteren nog nooit in een rokje of een jurkje gezien, laat staan in een jurkje-met een-diep-uitgesneden-decolleté en nylonkousen. Dit was ook niet het enige jurkje, wat zij bezat. Gisteren had zij samen met een vriendin een complete garderobe gekocht, die alleen maar uit sexy rokjes, sexy jurkjes, sexy kousen en sexy lingerie bleek te bestaan. Danny vond het allemaal prima; zij zag er heel leuk uit als zij in een slobberig t-shirt en een strakke spijkerbroek rondliep, maar zoals zij er nu uitzag, had zij toch wel heel veel van een uitermate begeerlijke pin-up weg.
Daar was zij zich ook wel van bewust. Rond haar mond speelde een flauwe en ietwat ondeugende glimlach. Terwijl hij zijn blikken weer op haar imponerende decolleté liet rusten, dacht hij aan haar drie ex-vriendjes. In gedachten noemde hij dat drietal altijd 'De Drie Sukkels'. Hij kon maar niet begrijpen, dat een man een vrouw als Carry zou kunnen laten lopen en dat het in haar geval zelfs drie mannen waren geweest, was iets, wat zeer onwerkelijk op hem over kwam. Hij vond het heel bizar, dat niet één van hen, maar hijzelf nu met haar aan haar ontbijttafel zat te ontbijten.
Carry ging intussen tegenover hem zitten. Hij hoorde, hoe haar kousen daarbij langs elkaar heen gleden en besefte, dat haar fantastische borsten bepaald niet haar enige lichamelijke attractie waren. Zij had een uitermate knap gezicht, een stevig, ietwat geblokt lichaam, een paar hele stevige benen, een paar al even stevige billen en tamelijk kleine voeten. Misschien was dat prachtige, complete plaatje wel de reden geweest, waarom 'De Drie Sukkels' uiteindelijk waren afgehaakt.
Hij vroeg zich af, wat er zou zijn gebeurd als hij haar negen jaar geleden had ontmoet en begon te vermoeden, dat er in dat geval misschien wel sprake van 'Vier Sukkels' zou kunnen zijn geweest. In 1983 had hij de weelde van haar liefde en haar prachtige lichaam misschien ook wel niet kunnen dragen. Het draaide allemaal om zelfvertrouwen, vermoedde hij, en dat had hij in 1983 ook niet echt gehad. Dat was een reden temeer om de benaming 'De Drie Sukkels' maar voor zich te houden. Hun falen had uiteindelijk zijn huidige geluk tot gevolg gehad en hij had dus redenen te over om hen voor hun falen dankbaar te zijn.
Ze hadden twee rustige kerstdagen voor de boeg. Het zouden ook de eerste kerstdagen worden, die ze gezamenlijk zouden gaan doorbrengen; de laatste twee jaar had Danny de kerst bij Tanja doorgebracht. Hij vroeg zich af, of hij zijn ouders vandaag zou moeten inlichten over zijn komende huwelijk. Hij had daar eigenlijk niet zo veel zin in. Zijn moeder was zeer op Tanja gesteld en had Carry zelfs nog nooit ontmoet. Over de mening van zijn vader maakte hij zich overigens geen zorgen. Zijn vader had altijd kritisch tegenover zijn vrouwenkeuzes gestaan – zijn vader had zijn vorige vriendinnen bijna allemaal te lelijk bevonden – en hij had zo het vermoeden, dat de mooie, sprankelende Carry wel in de smaak bij 'die ouwe' zou vallen.
Carry worstelde vermoedelijk met een soortgelijk dilemma. Tot nu toe had zij haar verhouding met Danny voor haar ouders en haar twee oudere zusters verborgen gehouden en nu zou zij dus eindelijk open kaart moeten gaan spelen. Hoe zij dat zou gaan doen, wist hij nog niet. Veel illusies had hij niet over de manier, waarop hij daarna door zijn toekomstige schoonfamilie zou worden bejegend. Het verhaal over zijn veel te lang voortdurende relatie met Tanja zou waarschijnlijk voor vier paar, opgetrokken wenkbrauwen gaan zorgen. Hij had die relatie van Carry niet mogen verbreken, omdat Tanja tegenover Carry met zelfmoord had gedreigd als hij dat zou doen, maar die nuance zou in de ogen van zijn toekomstige schoonfamilie waarschijnlijk niet echt relevant zijn. Uit de verhalen van Carry was hij te weten gekomen, dat haar moeder en haar zusters liefhebbende, maar zeer irritante haaibaaien waren en dat haar vader het prototype van de 'ruwe bolster, blanke pit' was. Zowel het een als het ander deed hem niet naar de komende ontmoeting met zijn toekomstige schoonfamilie uitzien.
''Waar denk je aan?'', vroeg zij.
''Aan wat je ouders en je zusters van mij zullen denken?''
''Mijn vader zal verrukt van je zijn!'', zei zij, terwijl zij een parelend lachje liet horen, ''En helemaal als hij zal zien, hoe ik er nu uitzie.''
''Hoe bedoel je?''
''Mijn vader is altijd van mening geweest, dat ik mij, in navolging van mijn slonzige zusters, veel te armoedig kleedde en dat ik veel te weinig liet zien, dat ik een hele mooie meid ben.''
''Hm, ik geloof, dat ik je vader wel zal mogen.''
''Dat denk ik ook wel, ja! En geloof mij nou maar: het zal echt wederzijds zijn.''
''Weet je dat zeker?''
''Ja!''
''Hoe kun je dat zo zeker weten?''
''Omdat hij al van je bestaan op de hoogte is! Ik heb hem al lang geleden in vertrouwen genomen over ons.''
''Echt waar?''
''Echt waar! En hij zal echt vreselijk blij zijn als ik je eindelijk als mijn verloofde aan de hele familie zal presenteren.''
''Heb je hem ook over de toestanden met Tanja verteld?''
''Ja, hij vindt het te stom voor woorden, dat ik jou heb gedwongen om de relatie met Tanja aanvankelijk niet te verbreken, maar dat neemt hij alleen mij een beetje kwalijk en jou niet. Hij vindt het zelfs wel bewonderenswaardig van jou, dat jij je in deze kwestie door mij hebt laten leiden.''
''Maar je moeder en je zusters weten dus van niks.''
''Nee, ik wilde ze van mijn relatie met jou pas op de hoogte stellen als Tanja de plaat had gepoetst en papa is dus zo lief geweest om ze tot nu toe niets over jou te vertellen.''
''Hoe kun je daar zo zeker van zijn?''
''Omdat ze er geen woord over hebben losgelaten. Als papa ze had verteld, dat ik een hele knappe minnaar had, dan hadden ze dat echt wel laten merken.''
''Wat wil je ze gaan vertellen?''
''Alles natuurlijk! Ik heb gisteren als het jongste zusje veruit de knapste man van ons drieën aan de haak geslagen en dat ga ik ze natuurlijk flink onder de neus wrijven.''
''Wanneer wil je naar ze toegaan?''
''Na de kerst! Als we de ringen hebben gekocht en die ringen aan dat stelletje schorem kunnen gaan showen!''
''Okay!''
''En dan gaan we daarna ook bij jouw ouders op bezoek!''
''En voor die tijd lichten we ze niet in over ons aanstaande huwelijk?''
''Neuh, we moeten eerst zelf maar eens een beetje aan het idee gaan wennen.''
''Dat lijkt mij heel verstandig!''
''Ja, hè? Daar zijn de beide kerstdagen ook heel geschikt voor, vind ik.''
''Hm, ik heb zo'n vermoeden, dat dit een kerst zal worden, die mij nog lang zal heugen.''
''Dat denk ik ook wel, ja!'', zei zij gniffelend.
Zij besmeerde een boterham met Becel en strooide daar wat hagelslag overheen. Danny volgde haar voorbeeld en voor even zaten ze rustig te eten. Hij was een beetje bang voor wat er nu zou volgen. De kans, dat ze na het ontbijt in bed zouden belanden, was best wel groot. Daar had hij op zich geen problemen mee, maar hij vermoedde, dat ze daarna niet meer zouden opstaan en dat er van nadenken over hun nieuwe situatie niet veel terecht zou komen.
''Betreur jij het ook niet, dat we elkaar pas in 1990 hebben ontmoet in plaats van in 1983?'', vroeg hij.
''Ja, nou!'', antwoordde zij lachend, ''Ik had er heel wat over over gehad als jij mij had mogen ontmaagden in plaats van die slome Kenneth.''
''Tja!'', zei hij, met een wat raadselachtige glimlach.
''Het zijn echt verloren jaren geweest, hoor! Papa heeft wel gelijk gehad: ik had veel meer lol uit mijn schoonheid kunnen halen als ik wat meer werk van mijn uiterlijk had gemaakt.''
''Hm, ik vroeg mij daarnet af, of het iets tussen ons had kunnen worden als we elkaar eerder hadden ontmoet.''
''En wat je conclusie?''
''Ik had er zo mijn twijfels over. Misschien was het leeftijdsverschil tussen ons op dat moment wel te groot geweest. Ik weet echt niet, of ik als achtentwintigjarige man een prachtige meid van achttien had durven versieren.''
''Tja, misschien heeft het wel zo moeten zijn. Misschien was het voor ons allebei wel nodig om een paar keer goed op ons bek te vallen.''
''Ja, maar dan nog had ik je toch veel liever al in 1983 ontmoet!''
''Ik ook!''
''Ik heb zo het gevoel, dat we door dat gevoel van gemis over die zeven jaar zo'n stel gaan worden, dat elke avond met elkaar vrijt.''
''Om de verloren jaren in te halen, bedoel je.''
''Ja.''
''Vind je dat bezwaarlijk?'', vroeg zij, met een vage glimlach.
''Neuh, niet echt!'', antwoordde hij grinnikend.
''Ik ook niet!''
''Als we er vanuit gaan, dat een normaal stel twee keer in de week vrijt, hebben we in die zeven jaar een achterstand van zevenhonderd vrijpartijen opgelopen.''
''Hm, dat betekent, dat we pas in eh... 1995 die achterstand zullen hebben ingelopen!''
''Tja, het zal hard werken worden!'', was de al even ironische repliek.
''Maar wie zegt, dat we in 1995 zullen moeten stoppen met die dagelijkse vrijpartij?''
''Ik niet!''
''En wie zegt, dat het bij één vrijpartij per dag zal blijven?''
''Ik niet!''
Op dat moment ging de bel. Carry stond op en rende naar de gang, waar de intercom hing, waarmee zij zich met de beller zou kunnen onderhouden.
''Het is vast een Jehova Getuige!'', riep hij haar grinnikend na.
Hij hoorde haar de, voor de hand liggende woorden ''Wie is daar?'' uitspreken en vervolgens ook een ander woord, waar Danny nogal van schrok: ''Papa?''
''Oh, oh....'', prevelde hij voor zich heen.
Hij verhief zich met knikkende knieën van zijn stoel en begaf zich ook naar de gang, waar hij een zenuwachtige en hevig blozende verloofde aantrof.
''Het is papa!'', zei zij, een beetje ten overvloede, ''En ik weet bij God niet, wat hij komt doen.''
''Ik ook niet!'
''Hoe zie ik eruit?''
''Fantastisch! Hij zal echt steil achterover vallen.''
De bel van de galerijdeur ging en Danny was de eerste, die de tegenwoordigheid van geest had om naar de deur te lopen. Carry giechelde, maar liet toe, dat Danny daarna zelf de deur opende en vervolgens oog in oog stond met een lange, plompgebouwde vijftiger.
''Dag, meneer Van der Steeg!'', zei hij, met een stalen gezicht, ''Komt u binnen!''
Meneer Van der Steeg keek hem met grote ogen aan, keek vervolgens naar zijn dochter, die inmiddels naast Danny stond en vroeg slechts:
''Is dit hem?''
''Ja, en is hij niet prachtig?'', antwoordde zij, met een stralend gezichtje.
''Ja, hij overtreft mijn stoutste verwachtingen'', antwoordde haar vader, met gepaste ironie, ''Vind die afschuwelijke trut van hem het eigenlijk wel goed, dat hij vandaag hier is?''
''Die afschuwelijke trut heeft gisteren de plaat gepoetst!'', antwoordde zij, terwijl zij haar vader gierend van het lachen in de armen vloog, ''Hij is nu helemaal van mij en we gaan over twee maanden trouwen.''
''Dat meen je niet!'', riep haar vader verbijsterd.
''Dat meen ik wel! En ik ben echt nog nooit zo gelukkig geweest!''
''Wilt u een biertje, pa?'', vroeg Danny grinnikend.
''Het is pas half tien in de ochtend, idioot!'', riep Carry, opnieuw lachend.
''Het is nooit te vroeg voor een lekker 'Duveltje'!''
''Jij en ik zullen het best wel goed met elkaar kunnen vinden, Danny!'', merkte meneer Van der Steeg grijnzend op, ''Maar Carry heeft gelijk: het is eigenlijk nog net iets te vroeg voor een biertje!''
Meneer Van der Steeg liet zijn dochter onderwijl los en monsterde daarna haar nieuwe outfit. Die scheen inderdaad zeer bij hem in de smaak te vallen.
''Is dit jouw werk?'', vroeg hij aan Danny, wijzend op zijn dochter.
''Nee, hoor! Dat is geheel haar eigen initiatief.''
''Dit is namelijk de eerste keer, dat ik dat domme wicht een jurkje en een panty zie dragen.''
''Dit is geen panty, papa!'', riep zij, op een ietwat bestraffende toon, ''Dit zijn echte nylons, compleet met echte jarretelles! Kijk maar!''
Zij trok de zoom van haar jurkje een beetje omhoog, zodat haar vader en haar toekomstige echtgenoot een florissant zicht op twee, ietwat verfrommelde kouseboorden en twee witte jarretelleklemmetjes kregen.
''Ik sta echt paf!'', zei haar vader, inderdaad met een ietwat verwilderde gelaatsuitdrukking, ''Als ik dit straks allemaal aan je moeder en je zusters vertel, krijgen ze alle drie een rolberoerte.''
''Misschien moet u dat ook maar niet meteen doen, pa!'', zei Danny, op een samenzweerderstoontje ''Misschien moet u al die schokkende feitjes pas aan het thuisfront gaan vertellen als Car en ik zijn getrouwd.''
''Hè?'', vroeg Carry verbijsterd.
''Dat is misschien helemaal niet zo'n gek idee!'', riep meneer Van der Steeg uit, ''Misschien kunnen jullie inderdaad beter heel snel in stilte gaan trouwen. Die drie heksen zullen enorm gaan steigeren als zij nu pas te horen krijgen, dat Car al bijna drie jaar een hele knappe minnaar heeft en dat zij van plan is om binnenkort met die hele knappe minnaar te gaan trouwen. Die confrontatie zal echt heel onplezierig gaan worden en die kunnen jullie beter met ze aangaan als jullie al lang en breed getrouwd zijn.''
''Zijn het echt van die heksen, pa?'', vroeg Danny, met een wat geniepige grijns.
''Ja, jongen! Eucalypta is echt een lieverdje bij hen vergeleken. Dus Danny, neem nou maar mijn raad aan: ontvoer dat domme wicht vandaag nog, breng haar morgen naar Gretna Green en treed daar dan onmiddellijk met haar in het huwelijk! Het zal je echt een hele hoop sores met 'De Drie Eucalypta's' besparen. Mijn zegen heb je, in ieder geval!''
''Heb ik hier ook nog enige zeggenschap over?'', vroeg Carry gniffelend.
''Nee!'', antwoordden haar vader en verloofde eenstemmig.
''Zullen we daar toch maar even, onder het genot van een kopje koffie, over gaan praten?''
''Alleen als Danny en ik daarbij een 'Duveltje' mogen drinken'', antwoordde haar vader prompt.
''Precies!'', beaamde Danny, ''En jij moet ze voor ons inschenken!'
''Goed dan!'', zei Carry, ineens heel serieus, ''Als jullie dan nu gezellig bij de kerstboom gaan zitten, zal ik die 'Duveltjes' wel voor jullie inschenken. Als jullie het tenminste niet erg vinden als ik daarna voor mijzelf een kopje espresso inschenk!''
''Nou, vooruit dan maar!'', zei Danny.
Vader en dochter betraden het huis en de vader begaf zich met zijn toekomstige schoonzoon naar de huiskamer. Danny was zeer in zijn nopjes over de houding van zijn schoonvader-in-spé, en vooral over diens voorstel om zo snel mogelijk in het geheim met Carry te gaan trouwen. Of ze 'het domme wicht' zover zouden krijgen om daarmee in te stemmen, betwijfelde hij ten zeerste, maar het was in ieder geval wel de moeite van het proberen waard.

BERT HARBERTS


Terug


Amsterdam, 21 mei 2014. © Bert Harberts